Σαν γλάρος πέταξες μακριά, όταν σου είπα "αντίο"
Και μ'άφησες στης μοναξιάς το πέλαγος σαν πλοίο
που ακυβέρνητο έμεινε στη μέση του πελάγου,
ενώ φουρτούνα έπιανε...
Τώρα σε θέλω όπως κι αυτό τον κυβερνήτη ψάχνει,
για να μου φέρεις τη χαρά, να φύγω από τη ζάλη
της πλάνης κείνης ομορφιάς που ηρεμία μοιάζει,
ενώ με λιώνει η μοναξιά, φουντώνει το μαράζι
και ψάχνω μεσ την έρημο, λιμάνι να'βρω
για ν'αράξω αν μπορώ το άμυαλο καράβι,
που με φουρτούνα ξεκινά
και τη ζωή του χάνει,
σα να'ναι αγριολούλουδο στη μέση ενός κάμπου,
χωρίς χορτάρι γύρω του,
χωρίς δροσιάς σημάδι...

Με θλιμμένη ματιά,προχωρούσες στο δρόμο.
Παγωμένα φιλιά κι ένα χέρι στον ώμο.
Ξεχασμένη μορφή, ζωντανή στην πνοή σου.
Που πηγαίνεις ρωτάς, αδειασμένη η ζωή σου.
Ανοιγμένα φτερά είχες πάντα στους ώμους.
Πληγωμένη καρδιά που'χες όνειρα τόνους.
Πως ξυπνάς το πρωί; πως γυρίζεις το βράδυ;
Ζωντανή ή νεκρή θα σε βρει το σκοτάδι.
Μα το θες, δε μπορεί, το ζητάς ένα χάδι.
Μ'ανοιγμένα φτερά πάνω απ'το κοπάδι.
Οργισμένος αητός που φτερούγισε πάλι.
Ορκισμένος εχθρός, μονομάχος σε πάλη.
Μα δες ήρθε το φως κι είσαι έτοιμος τώρα.
Διαλυμένος καπνός, ολοφάνερη χώρα.
Ζαλισμένος και νιος, πριν σε φάει το χώμα.
Ξεκινήσαμε μπρος και αλλάξαμε χρώμα.
Μια καινούρια αγκαλιά ξυτιλύχτηκε, νάτη.
Κλειδωμένη καρδιά, μη φοβάσαι και πάρτη.

Στον Φράνκυ
Έφυγες! Άφησες τον κόσμο τούτο πίσω σου, δίχως να ξανακοιτάξεις.
Μαύρισες... τα όνειρα, τις σκέψεις, τις ελπίδες, και δε θα ξανάρθεις!
Κάποτε σήκωνες στους ώμους σου φορτίο βαρύ.
Κάποτε πάνω σου ελπίζανε μεγάλοι λαοί.
Κάποτε έστηνες στον τοίχο την ίδια τη ζωή.
Κάποτε... μα τώρα έμεινε η ελπίδα κενή!
Μού'χες ζητήσει να ζωγραφίσω ένα τραγούδι.
Μού'χες μιλήσει όπως το άρωμα από ένα λουλούδι.
Μού'χες φροντίσει της φαντασίας μου το κρυφτούλι.
Μού'χες αφήσει στη λιμοκτονία μου ένα κουλούρι.
Και σε ρωτώ, πως θα'ναι ο κόσμος τώρα χωρίς εσένα;
Και σε ζητώ, όμως απάντηση δεν πήρα από κανένα!
Μονολογώ, μαζί σου χάθηκαν όνειρα μαγεμένα
κι ελπίδες που'χες σα φάρος φωτίσει...
Αλλά τι κλαίω; Στην αγκαλίτσα του Θεού έχεις γυρίσει
και πιο κοντά είσαι τώρα στο δικό του φέγγος.
Ανταμοιβή θα πάρεις που θ'αξίζει..

Μια καινούρια χρονιά ξεκίνησε! Ελπίζω να είστε όλοι το ίδιο αισιόδοξοι όπως και γω.
Εύχομαι ότι επιθυμεί ο καθένας μας ξεχωριστά να το βρει στη ζωή του και να το χαρεί.
Αλλά θέλω επίσης να σας εφιστίσω την πρόσοχη στα άτομα που υπάρχουν γύρω μας
και καλώς ή κακώς μας χρειάζονται! Ο χρόνος που πέρασε, εμένα προσωπικά τουλάχιστον,
μου έδωσε ένα μάθημα σχετικά με τη συμπεριφορά που οφείλουμε σε φίλους, αν και κανονικά
πρέπει να πω όχι μόνο σε φίλους, αλλά σε όλους όσους είναι γύρω μας.
Υπάρχουν άτομα κοντά μας που πονάνε για πράγματα που δεν αγοράζονται!
Πράγματα που τα θεωρούμε δεδομένα και ξαφνικά τα χάνουμε για το τίποτα...
Και τότε είναι που τους θέλουμε όλους δίπλα μας και δεν είναι κανείς!
Τι σας λέω τέτοια μερα; θα μου πείτε...
Κι όμως μια μέρα με τόση χαρά πρέπει να μοιράζουμε την αγάπη μας απλόχερα
και να ξεπερνάμε τυχόν παρεξηγήσεις και προβλήματα που ίσως έχουμε με άτομα,
ανοίγοντας την καρδιά και τα αυτιά μας για να ακούσουμε ότι πραγματικά έχει ανάγκη
ο διπλανός μας, όσο μακριά κι αν είναι.
Η ευχή μου λοιπόν για φέτος είναι ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΣΕ ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΣΥΜΒΕΙ
ΣΕ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΣΑΣ, ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΝΕΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑ

Σιωπή, μια κρύα αυλή, χαρές θυμάται, και δε λυπάται! Φοβάται... Κλειστή, καρδιά σφικτή, σε πόρτα μπαίνει, δεν ανασαίνει κι αργοπεθαίνει... Θολά, δυο μάτια υγρά, στο νού μορφή, σα φυλακή, ζωγραφιστή. Φτερά, σε κομμάτια πολλά, φτερουγίζουν δειλά, μα πολύ δυνατά! Σιγά, μια ζωή ξεψυχά, χαροπαλεύει, μα δε μένει βουβή και στο τέλος νικά.

Πότισες το δεντρό του νου Κι εκείνο έχει ανθίσει Και ψάχνει τώρα θεριστές Καρπούς να τους γεμίσει Μα μην κολλάς σε πράγματα Που έχεις συνηθίσει Εγώ δεν είμαι σαν αυτούς Που ως τώρα έχεις γνωρίσει Έχω τη φλόγα της καρδιάς Καλά φυλακισμένη Να καίει πάντα δυνατά Με πάγο τυλιγμένη Κι αν είν’ τα λόγια μου απλά Και πολυειπωμένα Τα μυστικά που’χω στο νου Είναι καλά κρυμένα Γι’αυτό μη γελαστείς ποτέ Όσο κοντά κι αν έρθω Δίνω απ’ το περίσσευμα Που στην καρδιά μου έχω Δε θα μου λείψει τίποτα Όσο πολλά κι αν δώσω Γιατί έχω μάθει να πετώ Όσες πληγές κι αν νιώσω

Λίγα λογάκια είπαμε Μα’ναι κοινός ο πόνος Κι όποιος πονά αισθάνεται ότι είναι πολύ μόνος Μα η μοναξιά μοιράζεται Σαν πλοίο ταξιδεύει Και σαν τραγούδι όμορφο Πάντοτε μας μαγεύει

Κι αν έστησα στη μοναξιά Παγίδες να πιαστεί να με αφήσει στ’όνειρο η ελπίδα πριν χαθεί Εκείνη όμως ξέφυγε Κι ήρθε ξανά κοντά μου Κι έγιν’ ο πόνος της χαρά Πλημμύρα στην καρδιά μου

Περπατώ μες τη βροχή Μια καρδιά μ’άδεια ψυχή Που θα ζει χωρίς εσένα Χίλια πρόσωπα παντού Που σε φέρνουνε στο νου Μια ζωή που συνεχίζει Χωρίς εσένα Προχωρώ, δε σταματώ Κι ας χτυπιέμαι, ας σ’αγαπώ Πώς θα ζω χωρίς εσένα; Το κεφάλι έχω ψηλά, Δεν πονάω άλλο πια Τώρα μπορώ χωρίς εσένα Με ή χωρίς εσένα Μπορώ και ζω

Μια ματιά, μια σκέψη, τη ζωή μου φωτίζει, κι ειν'η κάθε σου λέξη, που όλα γύρω τα ορίζει. Μα εσύ δεν είσαι πουθενά στο δικό μου το χρόνο, σε μια άλλη ζωή θ'ανταμώσουμε μόνο και οι δυο φυλακή σ'ένα όνειρο πόνο. Περπατώ, περπατάς σε παράλληλο δρόμο. Μια θολή ζωγραφιά, ξεθωριάζει και φεύγει, στην καρδιά μαχαιριά την ψυχή μου'χει δέσει, γιατί δεν είμαι πουθενά στο δικό σου το χρόνο. Κάποια άλλη μορφή θα'ναι δίπλα σου μόνο. Και οι δυο σα νεκροί, σ'εναν ψεύτικο κόσμο. Δε μιλάς, δε μιλώ, σε παράλληλο δρόμο. Μια ευχή κι ενα δάκρυ, έχει πνίξει το είναι, παγωμένα γιατί και αστείρευτα δίνε. Εμείς δε ζούμε πουθενά σ'ένα ατέλειωτο χρόνο . Κάποια άλλη μορφή θα'ναι δίπλα σου μόνο. Με κοιτάς, σε κοιτώ, σε παράλληλο δρόμο. Σε μια άλλη ζωή, θ'ανταμωσουμε μόνο. Με φιλάς, σε φιλώ, σε παράλληλο δρόμο. Και οι δυο φυλακή, σ'ένα όνειρο πόνο. Με ξεχνάς, δεν ξεχνώ, σε παράλληλο δρόμο.

Wonder why your smile's so shine! Wonder where you've been so long... Asking why you came back to me? Asking how you left me alone. Sometimes my mind flies away. Sometimes my heart plays a game. * Your smile's so shine, your heart so cruel, you left me behind, you're back too soon. * I tried to forget to, to leave the pain behind, I tried to live without you, but now you're back, and my heart will be crashed. My soul belongs to you, my thoughts always marked, by your face, by your moves, by your smell, by your throughs...

Μ'αρέσει ο ήλιος που δύει σε μια μέρα που όλα πήγαν στραβά γιατί αυτό σημαίνει ότι ο πόνος παιρνά Και μ'αρέσει ο ήλιος που ρίχνει τις πρώτες του αχτίδες στη μέρα που έρχεται, γιατί αυτό μοιάζει με μια αγάπη που ξεκινά...

Ψυχή που ραγίζει, δεν ξεχωρίζει σωστό και λάθος, μονάχα πάθος! Σ’άγνωστα μέρη, απλώνει το χέρι, δε φτερουγίζει, πίσω γυρίζει, ανάσες παίρνει και ξαποστένει. Μαζεύει κουράγιο κι ας είναι ναυάγιο, Ψηλά το κεφάλι, στην παραζάλη, Δεν παύει να ελπίζει, Χαρές να γεμίζει...

Απόψε θέλει η πέρδικα, γλυκά να τραγουδήσει! Όμως εβγήκε κυνηγός να την πυροβολήσει... Λαβώθηκε η πέρδικα, μα δεν το βάζει κάτω και στέλνει μ’ένα της φτερό στον κυνηγό μαντάτο: Μη μου ξαμώνεις κυνηγέ γιατ’είν’ η όρεξη μου ελεύθερη είμαι να πετώ να κάνω τη ζωή μου...